ANA..

Telefon çaldı, köy garajından arıyorlardı.
“ Mehmet Bey anneniz bura da, bilginiz olsun. “
“Tamam, teşekkür ediyorum, birazdan gelirim “ dedi.
Telefonu kapatırken söylendi;
“ Ah ana, ah ana yine mi? “
Bir taksiye atlayıp köy garajının yolunu tuttu.
Annesi oğlunu gördüğüne hiç mutlu olmadı.
Kucağında tuttuğu bohçasına sarıldı, suratını astı.
Mehmet yazıhane görevlisine teşekkür etti.
“Hadi ana gidiyoruz “ dedi. Annesi toparlanırken söylendi.
“ Nerden bildin bura da olduğumu, kim haber etti sana? “
Oğlu cevap vermedi, elinde ki bohçayı çekip aldı.
Kendisi önde annesi arkada çıktılar.
Eve kadar tek kelime etmediler.
Oturdukları siteye gelmişlerdi, asansörle onuncu kata çıktılar.
Burnundan soluyan Mehmet eve girer girmez açtı ağzını..
“ Ana bu kaçıncı, ayıp yahu.. Ele güne rezil ediyorsun beni.
Bohçanı toplayıp ta kaçmak ne oluyor.
Ne işin var köy de, ne yapacaksın yalnız başına.
Sana bir kötülük mü ettik, ben, gelinin, torunların.. “
Anası titreyen dudaklarının arasından,
“ Yok oğul, ben razıyım sizlerden. Ama.. “
“ Aması ne ana, aç mısın, çıplak mısın? “
“ Dinle ey oğul, dedi anası,
Evet yediğim önümde , yemediğim ardımda..
Ama ben bahçemde yetiştirdiğim domatesi, biberi özlüyorum.
Evet, dayalı döşeli bir odam var, kumandalı televizyonum var.
Ama ben, kerpiç duvarlı, toprak damlı evimi özlüyorum.
Günüm bu odada, balkonda geçiyor, hapis gibiyim.
Oysa ben bahçemi, tepeleri, tarlaları özlüyorum.
Siz başka kimseyi gördüğüm yok, o da akşamdan akşama.
Oysa ben komşularımı, eşimi, dostumu özlüyorum.
Sağım beton, solum beton, tepem beton..
Oysa ben, toprağı, toprağın kokusunu özlüyorum.
İneğimi, kedimi, tavuklarımı özlüyorum.
Mezar özlenir mi oğul, ben babanın mezarını özlüyorum.
Biliyorum ölünce köye götüreceksiniz beni..
İşte bu kavuşma erken olsun diye dualar ediyorum.
Oğul anla beni, alışamadım şehrinize, ölümü bile özler oldum. “
Sesi boğuklaştı, gözlerinden iki damla yaş süzüldü.

Anasını bu halde gören Mehmet’in içi sızladı.
Uzandı, elleriyle yaşını sildi, sarıldı ona.
“ Kurban olurum ben sana anam.
Sesimi yükselttim, kusuruma bakma.
Ben seni rahat ettirdiğimi sanıyordum, yanılmışım affet. “
Kalktı, odadan çıkarken;
“ Hazırlan Güllü Ana, yarın köyüne kavuşuyorsun.”
Güllü Ana o akşam çocuklar gibi şendi.
Kıyafetlerini topladı. Banyosunu yaptı.
Yakın komşularına hediyelikler hazırladı.
Geliniyle, torunlarıyla helalleşti. Erkenden yatağa girdi.
Döndü durdu yatağında, çabucak sabah olsun istiyordu.
Sabah olsun da yola düşsünler. Düşsünler de köyüne kavuşsun.

Sabahleyin gelin erkenden kalktı, kahvaltıyı hazırladı.
Kocasını uyandırdı. O da anasının kapısını tıklattı.
“Ana kahvaltı hazır.” Ses gelmedi, bir daha.. Yok..
Açtı kapıyı anası hala yataktaydı.
“ Güllü Ana hayırdır, vaz mı geçtin köye gitmekten” diye takıldı.
Cevap alamadı, içi titredi. Sokuldu, yorganın ucunu kaldırdı.
Anası dizlerini çekmiş cenin pozisyonunda öylece duruyordu.
Hafifçe sarstı, kadın adeta taşlaşmıştı.
Elini tuttu, buza kesmişti.
“ Anaa.. “ diye bağırdı. Karısı içeri koşturdu.
Anasının eli avcunda ağlıyordu Mehmet.

Hasan Aksoy

AH BU ŞARKILAR🎵🎶
Şarkılardır, sevdalıların sığınağı.
Sözler yetersiz kaldığında, için içine sığmadığında,
Ağladığında, kahrettiğinde,
Hatta neşelendiğinde, kahkaha atmak istediğinde;
Yanındadır.
.
Önceleri gizli bir aşktır.
Her ne kadar “Aşk nedir, nasıldır, bilen var mı.
Sevip de her zaman gülen var mı” diye sorsan da kendi kendine;
Sevmekten kimsenin usanmadığı, tadına doyum olmayan bir duygu diye yine kendin cevaplarsın.
Ne de olsa o; saçı yüzüne değse tenini kıskandığındır.
Ne de olsa o; kalbinin mehtabı, güneşi, ruhunun vazgeçilmez bir eşidir.
Oysa aşk bu değil, yapma güzel, diye içindeki ses isyan eder.
Ve sen aşkın kanununu yeniden yazmak istersin.
Aşka gönül vermem, aşka inanmam, desen de,
Söyleyemezsin derdini kimseye.
Yüreğine söz dinletemezsin.
Elbet bir gün buluşacağız, dersin.
Çünkü yüreğindeki ses; yılları durduracak, güneşi doğduracak, dünyanı dolduracak bir sevgi istediğini söyler.
Oturursun o buz gibi evinde sessizce, bütün meyhaneleri dolaşırsın İstanbul’un.
O bir bahar akşamı rastladığın sevgilinin dudak izlerini bulmak için.
Kimseye benzetemediğin, tavrına hayran olduğun…
İsterse geçsin günler, haftalar, aylar, mevsimler, yıllar…
Ama geçmesin günümüz sevgilim yasla, deyip onun güzel başını göğsüne yaslamak istersin.
Bir dünya yaratırsın, yalnız ikiniz için.
Gözlerini, gözlerinden ayıramazsın.
Seviyorum işte var mı diyeceğin, diye tüm dünyaya kafa tutarsın.
Hiç bir şeyde gözün yoktur, yeter ki o yanında olsun.
Onsuz bir saadetin ne olduğunu tatmadığın için bilemezsin.
Kadehinde zehir bile olsa içersin.
.
Sonra derler çevrendekiler; zamanla hep azalırmış sevgiler.
O an anlarsın ki; bir yerde ümit biter, solar laleler, güller.
Kabullenemezsin.
Ne o bensiz edebilir, ne sebepsiz gidebilir dersin.
Ama o “Bir sabah bakacaksın ki bir tanem, ben yokum” demiştir bile.
İnanmak o kadar zordur ki bu sözlere.
Sen sadece “Bırakma ellerimi, bırakma yalnız beni” diye haykırırsın.
Gitmek mi zor, kalmak mı zor;
Bilemezsin ki...
Gökyüzündeki yalnız gezen yıldızlara bakarsın.
Onlar kadar yalnız olduğunu düşünürsün.
Gitme, dersin.
Gitme, sana muhtacım.
Gitmek isteyeni ne kadar tutabilirsin ki.
Bari dargın ayrılmayalım dersin.
Pişman olup da bir gün dönersen geri,
Gönül kapının ardına kadar açık olduğunu söylersin(?)…..

Bir insan herşeyde dışlanır mı hep hör mu görülür, neyse gene psikolojim bozuldu

#heştegyok